Pas halverwege de twintigste eeuw kreeg autisme een duidelijke naam en definitie. Toch viel het artsen toen al op dat een deel van deze kinderen ook epileptische aanvallen had. Inmiddels weten we dat deze samenhang geen toeval is: autisme en epilepsie hebben meer met elkaar te maken dan gedacht.
Recent onderzoek laat zien dat zogenaamde “uitgelijnde” AI (modellen die doelgericht zijn afgestemd op menselijk gebruik en onwenselijke antwoorden onderdrukken) zoals GPT-4 nog steeds stereotyperingen bevatten, die eigenlijk buiten de lijntjes vallen.
Fictieve personages intrigeren ons niet alleen vanwege hun verhalen, maar ook omdat ze diepe waarheden weerspiegelen over de menselijke natuur. In deze serie duiken we in de geest van iconische personages uit films en series en analyseren we hun gedrag door de lens van neurowetenschap en psychologie. In deze editie is dat Homer, uit de Simpsons.
Vanaf je geboorte leef je in één lichaam. Dat lichaam bepaalt je hele perspectief: je ziet, hoort en ervaart de wereld altijd vanuit je eigen optiek. Maar dat betekent ook dat je erin opgesloten zit. Je kunt nooit echt weten hoe het is om iemand anders te zijn. Of toch wel? Met een paar slimme trucs kan je brein denken dat je in een ander lichaam bent gestapt. Dat fenomeen noemen we de body-swap-illusie.
Een split-brain is een chirurgische ingreep die bedoeld is om ernstige epilepsie te behandelen. Deze ingrijpende operatie heeft verrassende inzichten over ons bewustzijn opgeleverd. Verdeelt het scheiden van de hersenen ook de geest?
Microplastics uit alledaagse verpakkingen kunnen niet alleen het milieu, maar ook onze hersenen schaden door ontstekingen en verstoringen in cognitieve en emotionele functies te veroorzaken. Hoewel blootstelling moeilijk te vermijden is, kan het gebruik van herbruikbare alternatieven zoals glas of staal helpen de risico’s te verkleinen.
“Mensen zijn sociale dieren” is een understatement. In dit artikel stellen we de vraag waarom mensen super-sociale dieren zijn en waarom we het menselijk brein niet alleen op individueel niveau moeten bestuderen, maar ook in de context van de cultuur die het heeft gevormd.
Sciencefiction zit boordevol ideëen. De meeste hiervan blijven fictief, maar af en toe wordt er eentje wetenschappelijke werkelijkheid. Zo zag je hersenimplantaten vroeger slechts in u-/dystopische Hollywood producties, terwijl deze anno 2025 daadwerkelijk worden ingezet om hersenactiviteit te ontcijferen en functies te herstellen bij neurologische aandoeningen. Hoe goed voorspelden film-varianten van deze techniek de realiteit? Kan je met hersenimplantaten écht gedachten lezen? of zelfs besturen?
Deze zomer starten we een nieuwe blogserie in samenwerking met BrainHelpDesk — een platform dat
Niets is wat het lijkt. Zo ook onze visuele waarneming. Om te kijken, gebruiken we onze ogen: goed gelapte panoramaruiten met uitzicht op de buitenwereld. Althans, zo ervaren we dit. In de realiteit komt de ramenlapper morgen, is de ruit enorm beslagen, en zijn je ogen als regendruppels die soms een troebel stukje buitenwereld doorlaten. Waarom ervaren we dit anders? Hoe zien we dan toch zo goed? En kijken we eigenlijk ooit naar de échte wereld?
Waarom kunst mooier wordt wanneer beeld en muziek samenkomen 
Heeft een stad een brein? 
Is er echt een uitknop voor angst? 
