Een stad heeft geen brein, maar kan toch ideeën voortbrengen die niemand alleen heeft bedacht. Door te beïnvloeden wie we ontmoeten en hoe kennis zich verspreidt, veranderen steden hoe we samen denken. Misschien schuilt stedelijke intelligentie niet in de stad zelf, maar in de verbindingen die zij mogelijk maakt.
Van het ontwerp van de autogordel tot aan de symptomen van een hartaanval: op allerlei plekken in de maatschappij dient de gemiddelde man als uitgangspunt voor onderzoek en ontwikkelingen. Gelukkig is er een inhaalslag gestart om ook anderen beter te representeren, zoals vrouwen. Hoe staan we ervoor in de neurowetenschap?
In deze blog onderzoeken we hoe simpele beslisregels in het brein kunnen leiden tot complex sociaal gedrag, en hoe we zulke verbanden sneller kunnen ontdekken met hulp van AI-wezens.
Sciencefiction zit boordevol ideëen. De meeste hiervan blijven fictief, maar af en toe wordt er eentje wetenschappelijke werkelijkheid. Zo zag je hersenimplantaten vroeger slechts in u-/dystopische Hollywood producties, terwijl deze anno 2025 daadwerkelijk worden ingezet om hersenactiviteit te ontcijferen en functies te herstellen bij neurologische aandoeningen. Hoe goed voorspelden film-varianten van deze techniek de realiteit? Kan je met hersenimplantaten écht gedachten lezen? of zelfs besturen?
Chatbots hebben dan misschien geen lichaam, maar ze gebruiken wel de onzen. Terwijl we ‘prompten’, antwoorden, en aanpassen aan de hand van hun antwoorden worden ze onderdeel van onze cognitieve lus—trager, maar al te echt. Misschien is het minder de vraag of ze ‘echt’ intelligent zijn, maar of wij samen met ze denken.