Stel je voor dat iemand €10 met je moet delen, maar €8 voor zichzelf houdt en je slechts €2 geeft. De meeste mensen zouden dat als oneerlijk zien. Stel je nu twee verschillende mensen voor die dit aanbod doen. Eén persoon is meestal gul. De ander staat bekend om zijn egoïstische gedrag. Hoewel ze allebei dezelfde split aanbieden, voelt het toch anders, nietwaar?
Je brein nam alles op, maar verloor later de toegangscode.
Je ziet een auto – wacht… het is niet zomaar een auto. Hij is rood, heeft een bepaalde vorm en rijdt snel. Je hoort de motor terwijl hij langs je raast. Misschien ruik je zelfs de uitlaatgassen. Je bijzondere brein kan al deze verschillende signalen samenbrengen tot één rode auto, maar hoe doet het dat?
Je loopt ‘s avonds laat naar huis en hebt het idee dat er iemand vlak achter je loopt, maar zodra je je omdraait, valt er niemand te bekennen. Dergelijke situaties kunnen je doen afvragen: hoe onderscheidt het brein waarheid van fantasie? Recent onderzoek oppert een verrassend simpele verklaring: het brein zou rekening houden met het “volume” van eigen signalen. Wanneer interne signaalstromen dermate “sterk” zijn, kunnen ze je bewustzijn tijdelijk wijs maken dat je gedachten de realiteit zijn.
Waarom is de één helemaal uitgeput na een drukke ruimte, terwijl een ander er niks van merkt? Waarom raakt de één diep ontroerd door een zielige film of vallen details meteen op, terwijl de ander nauwelijks iets opmerkt? Volgens onderzoekers heeft dit te maken met hoe ons brein zintuiglijke prikkels verwerkt, en kan het verklaard worden aan de hand van ‘predictive processing’ principes.
Wat als we aliens tegenkomen zonder neuronen en hersenen zoals wij die hebben? Hoe bepalen we dan hoe intelligent ze zijn? En hoe kunnen we, buiten de cognitieve wetenschap om, intelligentie definitie geven.
Sensory processing sensitivity Temperament is hoe je van nature bent. Het gaat bijvoorbeeld over hoe
Kijk eens in de spiegel. Het gezicht dat je ziet voelt helemaal als jouw eigen gezicht. Meestal denk je daar niet eens over na. Maar wat als je brein kan worden overtuigd dat ook een ander gezicht van jou is?
Voor een veilige jeugd denken we vaak aan zichtbare en meetbare dingen: lage criminaliteit, stabiele huisvesting, voldoende inkomen. Een nieuw onderzoek laat zien dat iets subtielers minstens zo belangrijk is: hoe veilig een kind zich vóélt. Die subjectieve beleving is niet alleen psychologisch relevant, maar ook zichtbaar in het brein.
Kun je je een appel voorstellen? Als het antwoord nee is, heb je misschien afantasia. Nieuw onderzoek werpt een nieuw licht op het doel van visuele verbeelding en helpt ons empathie, geheugen en misschien zelfs bewustzijn zelf te begrijpen.